Saçmalık (Vol 2.)

  Bazen kafamın içindeki delilere sesleniyorum. Hey durun! deyip çığlıklarla bağırasım geliyor. Sanki etrafımdaki her şey benim bir akıl hastası olduğumu gösteriyor ve ben bu akıl oyunlarının bir reklam yansımasıyım gibi hissediyorum kendimi. Her geceyi sabaha kavuşturduğum vakitler aynı şeyleri düşünüyorum. Bir deliyim ve tüm dünyayı ben yarattım. Ve her ayrıntısını hesapladım gibi geliyor. Öyle ki bu sanrılar beni boğuyor gibi. Sonrasında işe ters tarafından bakıp delilerin bir dahi olabileceğini düşünüyorum. Belki de gerçek onların dünyasıdır ve biz hastasıyız. Neden olmasın? Bunları düşündüğüm için tıbbın çaresiz bir hastalığına yakalandım belki. O yüzden akıl hastalarına sonsuz saygı duyuyorum.
  Deli olma konusunda ki yetkinliklerini kıskanıyor ve ateşli bir rüyadan  yaz günü sıçrayak uyanıyorum. Hayır bok mu var düşünüyorsun her seferinde aynı şey oluyor işte  kapasite yetersiz beyin hata veriyor. Birde cam açık yatıp körfezin sabah ayazını kıçına kıçına doğru yemişsin. Ahanda böyle saçma saçma şeyler düşünüyorsun. Az akıl insaf yahu! Kalkıyorum bir sigara yakıyorum. Gecenin tüm sessizliğini dinliyorum. Ve içimden diyorum belki umut vardır bir yerlerde. Tam bu sıra kimsenin olmadığı sokakta salak salak dolaşan o kediyi görüyorum ve bir arabanın üstüne şimdiden kurulmuş ve sıcaklardan kavrulacağı sıkıcı bir yaz gününe daha hazırlıyor kendini .. Sonra sigaramı yarısında söndürüp uyuyorum ..
Fahrunnisa PANDA
06.08.2012

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s