Artan ve Korkutan Terör

Bu gece herkes en çok neyi seviyorsa onu yapsın. Uzun zamandır aramadığınız arkadaşınız var ise onu arayın, geçmiş hatalarınızı düşünün. Güzel kitaptan iki satır yazı okuyun. Sevgiliniz var ise bu gece daha sıkı sarılın. Ama uyumadan önce sadece iki dakika düşünün. Lütfen en büyük ricam bu!

Düşünürken içi sıkılıp ağlamayan insanın hayatına sokayım zaten. Ağlayın, en çok bu gece ağlayın. Artık yeter dediğimiz için ağlayın. Ölüm haberlerinden bıktığımız için ağlayın. İçimizi kemiren ve her geçen gün çalınan geleceğimiz için ağlayın. Ama ağlarken bile bugün o durakta her şeyden habersiz durup bekliyorken kafasında milyonlarca düşünce geçen o insanların çok aptal ve çok manasız bir şekilde yitip giden hayalleri için ağlayın. Sırf o insanlar için bu gece en çok arzu ettiğiniz şeyleri yapıp uyuyun!

Çünkü bu terör belası artık bizi sınamıyor rasyonel olan aklımızı çalıyor. Düşüncelerimize, duygularımıza hükmediyor. Neşelerimizi, aşklarımızı ve bu iktidar içinde her geçen gün azalan gelecek umutlarımızı bile çalıyorlar.
Artık ne giyeceğimizden, ne yiyeceğimize ve kimin ne açıklama yapacağından çok daha önemli işler halletmesini istediğim bir iktidar var benim. Çünkü benim güvenlik sorunum var, yaşam hakkı sorunum var. Birey olarak artık eleştiri hakkımı geri istiyorum, hatalı politikacı ya da kurum olduğun da istifa kültürü olan yapılar görmek istiyorum.

Hocasına itiraz etmeyip ve onun söyledikleri onaylanan bir “aferin” kapanlardan olmak istemiyorum. Ders dışında hiçbir şey ile ilgilenmeyip ailesinden bir “aferin” alan o mutlu ve kendini kandıranlardan da olmak istemiyorum. Namaz kılıp çevresinden bir “aferin” daha alıp çok müslüman gözüken ama insanlık ölürken sessiz kalanlardan da olmak istemiyorum. Solculuk oynayıp sözde entelektüel kesim tarafından da “aferin” alanlardan olmak istemiyorum. Çünkü bunların bizleri gönüllü birer köle haline getirdiğini biliyorum. Sürekli ve çoğunluklu bir halde yanlış olan düzene uyduğunuz için arkadaşlarınızdan, toplumdan “aferin” bekler hale getirildiğimiz için çok kızgın ruh hali içerisindeyim. Onaylanma ihtiyacı istemediğim vakitlerin sanki tam ortasındayım. Çünkü bu ülkede yarın yaşayıp yaşamayacağımı bile bilmeden master eğitimimi bitirmeye çalışıyorum. Ne boka yarayacağını da hiç bilmiyorum.

Artık aferin beklemeyelim, normların dışına mı çıkıyoruz içine mi giriyoruz bilmiyorum. Ama lütfen artık ölmeyelim. Lanet olsun birileri şu aptal terör belasını durdursun. Açık şekilde bir yerde ölmediğimiz için her gün sevinen mahlukatlar olmaktan çok sıkıldım.
Fahrunnisa PANDA
2016

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s